و کافی‌ست که تو قیافه‌ی ناشادی بگیری تا من همه‌ی شادی ‌ها و خوشبختی ‌های دنیا را در خطوطِ درهم فشرده‌ی آن چهره‌ای که خدا می ‌داند چقدر دوستش می‌دارم، گم کنم!



از نامه‌های به آیدا