ما روزهای سختمان را بدون یاریِ آدم‌ها پشت‌سر گذاشتیم.

ما خودمان با دست‌های خودمان دیوارهای سرد و سنگین مقابلمان را شکافتیم و به روزنه‌های امّید رسیدیم.

ما خودمان هم‌درد و انگیزه‌ی روزهای سخت خودمان بودیم و رسیدن روزهای خوب را به خودمان وعده دادیم و طاقت آوردن را از خودمان وعده گرفتیم و طاقت آوردیم.

ما روزهای سخت را یک‌تنه حریف شدیم، یک‌تنه جنگیدیم، یک‌تنه درد کشیدیم و درد، از ما آدم دیگری ساخت.

دیگران اما؛ هیچ‌گاه نفهمیدند چرا این آدم از یک جایی به بعد سکوت کرد و شبیه به قبل نشد...