می‌گفت:

هر چيزی چند نفره‌اش خوب است!

دونفره، سه نفره، جمعی...

حتی آتيش هم يكنفره اش غمگين است، از دو تا به بعد بزمی!

راست می گفت...

زياد كه می‌شويم غممان

تقسيم می‌شود، كم می‌شود...

چنتا كه می‌شويم انگار يادمان می‌رود، حواسمان پرت می‌شود.

لازم است، چند وقت به چند وقت

يک چنتايی بازی لازم است.