به آدم ها که نگاه میکنم در سرم علامت سوالِ بزرگی نقش میبندد...

به آن هایی که با خواندن چند کتاب نصفه و نیمه،

در هر جمعی خود را جزوِ رده های بالایِ علمی میدانند؛

به آن هایی که زانوهایِ دوستی شان شل میشود در مقابلِ جنس مخالف؛

به آن هایی که گند میزنند به باورمان و ما را در هاله ای پررنگ از ابهام وا میگذارند...

به کسانی که منتظرند تا درست در سخت ترین شرایط به جای یار بودن بارتان شوند و به بدبختی تان با لذت زُل بزنند...

میدانید آدم اگر دلش از عالم بگیرد اشکالی ندارد

اما خدا روزی را نیاورد که

"آدم از آدم دلش بگیرد"