ارزش بعضی چيزا با به زبون آوردنش از بين می‌ره. اين آخرِ بدبخت بودنه كه به كسی بگی گاهی حالم رو بپرس.

هميشه ديدن يه پيام ناگهانی، شنيدن يه سلام بی‌هوا، از آدمی كه انتظارش رو می‌كشی، می‌تونه حال و روزت رو عوض كنه.

گاهی آدم، خودش رو گم و گور می‌كنه، فقط به اين اميد كه يه نفرِ «مشخص» سراغش رو بگيره. بر خلاف تصور، خوشحال كردن آدمِ غمگين خيلی سخت نيست، فقط كافيه وانمود كنی به يادش هستی.