میدانی،
ما هی خیال بافتیم و بافتیم
از رویاهامان.
نه پرنده بودیم
و نه فرشته...
فقط آدمهای ساده ای بودیم که
تنها ، تکیه گاهمان
به عشقی بود که آسمانی مان میکرد.
سرمستیِ این صعود،
ترس از سقوط را از یادمان میبرد
و در واقع،
این خاصیت عشق بود...