قهرمان زندگی من
کسی ست که لابلای شلوغی های روزمره ذهنش، گمم نمی کند و به بهانه ترافیک پر ازدحام زندگی، مرا انتهای کوچه بن بست جا نمی گذارد...

قهرمان زندگی من
جسارت راستگو بودن به چشمانم را بلد ست و برای فرار از ندیدن دروغ هایش به سایه ها پناه نمی برد...

قهرمان زندگی من
در پی احتمال داشتن فرصت های بهتر، مرا میان بود و نبودش محک نمی زند...

او کاشف منست
نه بر هم زننده ام

و من تا کنون کسی را نیافته ام که توانا به کشف و نواختن قطعه وجودم و شنیدنش باشد...

از این رو قهرمان زندگیم
خودم بوده ام و هستم...